bits

Onze omgeving geeft zich slechts met stukjes en beetjes prijs. Immer op zoek naar nieuwe wegen beweegt de Galerist zich óók op de digitale snelweg van bits en bytes. Een wereldweb waarin mensen zich bewust of onbewust, soms letterlijk, blootgeven danwel in bedekter termen verweven zijn. En ook daar zijn het de verenigde associatieven die de juiste links weten te leggen met de creatieven van deze Common World.
CC

6tigers

Zondag naar de tentoonstelling SIXTIES! in het Gemeentemuseum Den Haag. De toon werd buiten al gezet toen twee zestigers hun originele Puch-bromfietsen voor de deur parkeerden. Binnen schat ik de bezoekers evenzo van de generatie die het allemaal echt heeft meegemaakt.

Zelf ben ik iets te jong om het míjn tijd te noemen, en toen ik in 1968 tien jaar oud was verhuisde ons gezin met de Fiat 500 Giardiniera naar het rustige Brabant, waar het gewoel nog slechts via Radio Veronica tot ons kwam. Toch zijn er veel momenten van herkenning. Ik zag de jurken van mijn moeder, en het jersey colbert-jasjes met ronde hals van Pierre Cardin dat ik in 1966 kreeg en die ook de Beatles droegen.


Overal klonken, in rechtentechnisch opgeknipte soundbites, de overbekende songs. In veel kleine filmzaaltjes werden polygoon- en journaalfragmenten getoond. En natuurlijk de kunstwerken, Armando, Daan van Golden, Donald Judd, Schoonhoven, Warhol en veel meer, veelal uit de collectie van het museum zelf fraai tentoongesteld.

Drie oranje Panton-stoelen (1967), uit één stuk gegoten van Luran-S van Bayer AG, kocht ik in 1977 tweedehands voor 50 gulden. Doordat de weekmaker onder invloed van uv-licht uit het plastic verdwijnt wordt het bros en ontstaan er scheurtjes. De stoelen braken in de loop der jaren langzaam af. Tegenwoordig worden ze (iets logger) van polypropyleen gemaakt.
Die aftakeling is een groot probleem dat restauratoren en conservatoren van kunstwerken uit 'moderne' materialen kopzorgen baart. Het lichtniveau in de zalen vond ik, na alle verontrustende berichten hierover in de pers, verrassend gedempt.

grease

Het is met auto's net als met honden en hun eigenaren: ze hebben dezelfde trekken. Niets menselijks is hen vreemd.


Laten we het een roadmovie noemen van regisseur John Lasseter, oprichter van Pixar. Cars is een fabuleus getekend Disney-verhaaltje vol met verwijzingen, maar ook met een plot die je van mijlen ver ziet aanstormen, waarin de uitgeslapen Lightning het levenslesje wordt gelezen.
Lightning McQueen is een vurig rood sportwagentje dat volop in de spotlights staat, een ambitieus patsertje, een straatvechter, en nieuweling in de racewereld die onderweg is naar de finale van de Pistons Cup in California. Dat de trotse Lightning door alle media-aandacht slechts meelopers en geen echte vrienden kent lijkt hem koud te laten, totdat hij terecht komt in het afgelegen plaatsje Radiator Springs aan de Route 66 waar hij een taakstraf te vervullen heeft. Lightning maakt er kennis met Doc Hudson (een Hudson Hornet uit 1951 die een geheim met zich meezeult) en Mater, weliswaar een roestbak, maar zeer betrouwbare sleepwagen die hem helpen te realiseren dat er belangrijker dingen in het leven zijn dan prijzen, reputatie, roem en sponsors. Na aanvankelijk gepruttel en gemor groeit de waardering voor het kleinschalige buitenleven en raakt hij verliefd op Sally, een chique Porsche uit 2002.


Ronald Ockhuysen schreef erover in de Volkskrant: '[.....] een film die uiteindelijk zijn publiek naar huis stuurt met de boodschap dat juist zachte krachten het leven gewichtig maken. Een racefilm die pleit voor onthaasting - je moet maar durven.'

rmx

Copyright? or -wrong?