jongensdroom

"Well, I'm rumblin' in this JCB.
I'm 5 years old and my dad's a giant sitting beside me.
And the engine rattles my bum like berserk
While we're singin' , 'Don't forget your shovel if you want to go to work!' [.....]"

Uit de jongensdroom JCB song van het duo (Luke Concannon and John Parker) Nizlopi.
JCB zijn de initialen van Joseph Cyril Bamford die in 1945 een bedrijf in bouw- en landbouwmachines startte . Tegenwoordig is het één van de grootste fabrikanten ter wereld van zware machines, met fabrieken in het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Brazilië, Duitsland, India en China.
Met een droomsnelheid van ongeveer 563 kilometer per uur werd met de JCB DIESELMAX, uitgerust met twee 4,4 liter dieselmotoren die elk zo’n 750pk leveren, het snelheidsrecord voor diesels neergezet.

kruistocht

Tja, dan krijg ik echt weer zin om snel mijn stalen ros op te laden en het land te doorkruisen.

passant

"The bicycle, the bicycle surely, should always be the vehicle of novelists and poets." - Christopher Morley

taxi

Tijdens de afgelopen Dutch Design Week (20-28 oktober 2007) kon de bezoeker zich per Design Shuttle laten vervoeren tussen de diverse locaties, Strijp S, De Witte Dame, het Temporary Art Centre en de Campus van Technische Universiteit Eindhoven. Een lokale Volvo-dealer voorzag zijn nieuwste modellen van een imperiaal waarop absurde 'designobjecten' waren gemonteerd.
Met evenementen, exposities en lezingen, workshops en symposia toonde de Dutch Design Week de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van het Nederlandse ontwerpen.

pasta

Eén van de grootste automotive designers Giorgio Giugiaro (Italdesign), ontwerper van meer dan vijftig modellen, waaronder DeLorean DMC-12, de (jaren '70) Volkswagen Golf, het Fiatje Panda en een Ford Mustang, presenteerde onlangs de conceptcar VAD.HO, een karretje op waterstof, dat Batman niet zou misstaan.



Minder bekend, en helaas in en buiten Italië nauwelijks verkrijgbaar, is zijn ontwerp voor de 'Marille Pasta'. In 'Koken met kunstenaars', een uitgave ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van de Royal College of Art in Londen (1987), geeft hij erbij een smakelijk recept voor een 'Sauce tomate au vodka'.

automotive

Zondagavond maakten we dankzij de revARTour muziek in Theater Zwembad de Regentes aan de Haagse Weimarstraat een kleine muzikale wereldreis. Via aanstekelijke (Oost-Europese) Jiddische Klezmer door Klezmarak langs de swingende, zonnige Cariben met Doy Salsbachs Colegio Latino Band tot sambas en bossa novas (veel composities van Antonio Carlos Jobim) van Luz da Manha, een ensemble rond zangeres Simone Pormes. Allen buurtbewoners van REVA.




Vandaag bezochten we de open dag van de TU Delft; met name de faculteit Industrieel Ontwerpen had de warme belangstelling van de volgende generatie.
In de presentatie werd opvallend veel ruimte ingenomen door zogenaamd 'automotive design', zeg maar 'ontwerp op wielen', bij uitstek een boy's playground. Toch is ook hier de M/V-verhouding gelukkig al bijna 50/50.
Behalve 's-werelds snelste 'auto' op zonne-energie zagen we kooiconstructies, trapwagentjes en nostalgische blokkentreintjes.

standaard

Standaardoplossing levert creatief beeld.

perceptie

overkant

De tiende Den Haag Sculptuur aan het Lange Voorhout toont onder de titel DE OVERKANT / DOWN UNDER beeldhouwkunst van nu uit Australië en Nederland, en wil 'een nieuwe laag aan [...] boren in het hoofdthema van avontuur en verlangen; nieuwe gebieden [...] ontdekken of bekend terrein [...] herontdekken waar de fantasie wortel kan schieten'.
Een over het algemeen zwakke aflevering, met voor galerieopweg toch een paar opmerkelijke werken.

Het op deze openluchttentoonstelling in een tuinbouwkas opgestelde Nest van Patricia Piccinini (1965, Freetown, Sierra Leone) lijkt te zijn weggelopen uit Disney's film Cars, en deed mij qua schattigheidsgehalte sterk denken aan Pixars eerste 3D-animatie Luxo. Jr. uit 1986 over vader en zoon Bureaulamp.


Brook Andrew (Sydney, 1970) plaatste zijn Colony-bewakingscaravan op het kruispunt vanwaar hij uitzicht heeft op alle geëxposeerde werken, en speelt daarmee in op de sinds 9/11 aan het Haagse Voorhout ruim geëtaleerde angstgevoelens.


Ook Richard Goodwin (Sydney, 1953) poogt met zijn Parasite het systeem bloot te leggen.

tuk tuk

Vandaag allerlei oude en nieuwe middelen van vervoer in de Haagse binnenstad gesignaleerd. Behalve de antieke tram rijd er sinds vandaag een aantal Thaise Tuk Tuk's . De kleurrijke uitheemse, overdekte driewielers moeten een snel en goedkoop (vanaf €3,50 p.p.) -zomers?- alternatief bieden voor de taxi.
Of deze karretjes met hun tweetact-motortjes (denk aan de Oost-Duitse Tabantjes) werkelijk een goed millieu-alternatief zijn durf ik te betwijfelen.

schoonheid

galerieopweg is tweeslachtig en dubbelzinnig, ambulant ambivalent. galerieopweg is mooi van lelijkheid, een icoon van alledaagsheid; en juist daarin komt het geëxposeerde beter tot zijn recht.

Rem Koolhaas in de Volkskrant 19 november 1994: 'We willen van zo veel mogelijk zo goed mogelijk en zo mooi mogelijk. In Aziatische culturen wordt wat dat betreft radicaal anders gedacht. Ik geloof dat men daar uitstekend kan leven met schoonheid als een geïsoleerd en zelden voorkomend fenomeen. Ik geloof ook dat men daar tegelijk een enorm incasseringsvermogen heeft voor uglyness of voor omstandigheden die niet speciaal lelijk zijn, maar die niets zijn. Gewoon niets. Ik bedoel, er zijn in Tokyo een heleboel gebouwen die geen enkele articulatie hebben, geen enkele bedoeling, geen enkele pretentie. Ze hebben geen enkele wil, ze zijn er alleen maar. Ze zijn enkel en alleen container. Dat heeft ook iets bevrijdends. Je wordt even niet lastig gevallen door al die oordelen. Je hoeft even niets te vinden.
Ik denk dat het een heel subtiele, economische wijze van beschouwen is die je gedachten vrijmaakt voor andere zaken [...]'.

Ondanks de geringe afmeting van ongeveer twee witte kubieke meters, wil galerieopweg wat betreft spraakmakende kwaliteits-tentoonstellingen niet onder doen voor haar Londense collega; de White Cube. Deze Haagse, dynamische, witte kuub kan zich, hoewel het de architectonische allure van het IJspaleis ontbeert, inhoudelijk meten met galeries aan de Rotterdamse Witte de With. galerieopweg maakt mobiele exposities die in de breedste zin met thema’s van de weg en het gebruik ervan te maken hebben; kunstwerken, beweging, snelheid, mobiliteit, energie, richting, dynamiek, materie, vergankelijkheid.

casco

Het heeft veel langer geduurd dan aangekondigd maar het casco van galerieopweg is vandaag eindelijk geleverd. Met een prachtig systeem van passerende rolluiken die in het plafond verdwijnen. Weliswaar nog zonder vensterglas, dat wordt morgen geplaatst. De volgende stap is het aanbrengen van een energievoorziening voor de verlichting. Daartoe zullen zonnepanelen op het dak geplaatst worden, die een accu van stroom gaan voorzien. Hierdoor kan galerieopweg zonder haar trekker ook stralen. Als er niets meer hapert zal op 2 juni de eerste tentoonstelling, 'Fly-Over', in galerieopweg openen.

lekkerder

Parkeren wordt door veel automobilisten als een groot probleem gezien. En dan doel ik niet op het onhandige gemanoeuvreer met de steeds dikker wordende boliden waarmee dat vaak gepaard gaat. Het gaat om het plaatsje voor de deur waar het troetelkind, als het dan niet mee naar bed kan, toch in oogcontact met de eigenaar wil blijven. Het huishouden bezit minstens twee vehikels en als de kinderen groter zijn komen daar nog zo wat bij, mobiliteit schijnt een private aangelegenheid te zijn. Maar schijn bedriegt want allen eisen ze hun stukje openbare ruimte op. Dat de straat die een eeuw geleden op de tekentafel nog ruim bemeten was, en nu, hoewel er minder (en kleinere) huishoudens wonen, te klein zou zijn voor een potje voetbal of touwtje springen is een chotspe.


Het is toch wonderlijk dat men voor het beoefenen van een particuliere hobby de gemeenschappelijke ruimte opeist, en voor die claim géén vergoeding in de vorm van parkeergeld zou willen betalen. Men zou raar staan te kijken wanneer de buurman de tot nut van het algemeen aangelegde rijbaan als groentetuin ging inrichten, wanneer het zebrapad tot oefenplek voor een aanstormend Fabuleus muzikaal Viertal diende, een rotonde transformeerde tot wielerbaan, of kleinvee gehouden werd op het kruispunt.
Maar de aanbeden Heilige Koe wordt alle ruimte gegund. Zelfs als ze kreupel is, lek of nog lekker, en al geen maanden van haar plaats komt.

pimpen 2

Hergebruikte woorden.

De hedendaagse pimp is als de toenmalige dandy en playboy. Hij wendt zijn financiële onafhankelijkheid aan voor narcistische stilering van eigen persoon door middel van kleding, handelen en tijdsbesteding, en de esthetisering van zijn totale leven.


Eertijds zocht de pimp klanten voor hoeren en engageerde hen, meestal inpandig, soms op straat, met het oogmerk profijt te trekken uit haar inkomsten. De pimp zou hen niet dwingen bij hem te blijven, maar stond er om bekend niet zachtzinnig te zijn bij het onder de duim houden van zijn werksters, en zijn profijt te maximimaliseren. Hij bood bescherming tegen andere pimps en agressieve klanten. Ook kon de pimp de hoer, onder zíjn controle, in een bepaald gebied laten werken. Pimpen is in de meeste landen ilegaal. Pimpen is overwegend een mannenwereld, de schaarse vrouwelijke collega's worden aangesproken met het veel achtenswaardiger klinkende 'madam'.

Ineens lijkt galerieopweg de gedachte haar ride te pimpen zo fraai niet meer. De galerist als pimp/pimp?

Gerco de Ruijter

Op uitnodiging van het Belasting & Douane Museum in Rotterdam was galerieopweg vanmiddag aanwezig bij de opening van de tentoonstelling Grenzen. De Rotterdamse beeldend kunstenaar en fotograaf Gerco de Ruijter (1961) verkende en fotografeerde in opdracht van het museum de grenzen van Nederland. De Ruijter gebruikt voor zijn camera het bijzondere vervoermiddel de vlieger. Vanuit vogelvluchtperspectief legt hij beelden van het Hollandse landschap met haarscherpe details vast. Tegelijkertijd ogen zijn foto's door afwezigheid van de horizon wonderlijk abstract, zoals deze foto van de Maasvlakte (klein formaat, 15 x 15 cm) uit 1996, die ik in 2006 op de Amsterdamse KunstRai, via MKgalerie.nl (belast met 6% BTW) aanschafte.


De tentoonstelling gaat vergezeld van een mooie publicatie met foto's van Gerco de Ruijter en, onder andere van NRC bekende, wandelverhalen van Joyce Roodnat; Grenswandelingen van Termunten tot Cadzand.
De gisteren in deze weblog getoonde billboards die galerieopweg heeft laten maken, werden door de filosofisch ingestelde bibliotheek- en documentatiemedewerker, John Reijnhoudt, spontaan opgenomen in de collectie van het Belasting & Douane Museum.


Op de rug gezien Joyce Roodnat (links van haar 'man') en Gerco de Ruijter, in het midden collega-galerist van MKgalerie.nl